سلام
شاید دیگه منو فراموش کرده باشین ،
اما من همیشه به وبلاگ سر میزدم
وبلاگ خیلی پیشرف کرده ،از همتون ممنونم
امروز دیگه تصمیم گرقتم یه مطلب خوشکل در مورد وطن
تو این وبلاگ بنویسم و در کنار این نوشته ازتون تشکر کنم
دست همتون درد نکنه 
ای دیار گمنام ! ای آشیانه ی نیم سوخته ی کبوتران بی گناه
و ای سرزمین نسل مظلوم ! قرنی است که تو را از یاد برده اند،
و سالیانی است که مظلومانه ترین موسیقی غم از تو به گوش میرسد.
اما من هر صبح و شام دشت های سرسبز ،رودهای خروشان،
کوه های پرشکوه،دره های پیچ در پیچ،آفاب روشن و آسمان نیلگون تو را
در آیینه ی خاطر خویش به نظاره می نشینم و در پشت چهره ی غبارآلود
و فرسوده ات،غرور،عظمت و افتخارات دیرینه ی تو را جستجو میکنم.
سالهاست که تو را مجروح می بیینم و همچنان زخمهایت را بی مرحم!
و اینک با خدای خویش عهد میبندم که زخم های تو را با دستان خویش
و در سایه ی توکل به خدای مهربان،تلاش و رنج پی گیر،مرهم گذارم.
با خدای خویش عهد میبندم که برای آبادانی و عظمتت
لحظه ای آرام نگیرم و بار دیگر کتاب افتخارات تو را ورق بزنم.
خداوندا از تو میخواهم که مرا یاری کنی.
تو میهن همیشه جاوید منی!

